आपापल्यापरीने 

आपापल्यापरीने सारेच थोर होते ...

आले कुठून मग हे डाकू नि चोर होते ?


ज्यांची घरे गुलाबी ते झोपले कधीचे...
ज्यांना न घर तयांचे जागेच घोर होते !


हसले पुन्हा नव्याने हुकमी लबाड बोके
त्यांनी पुन्हा दिले ते नारे मुजोर होते!


माणूसकी निघाली मोडीत आज होती
काळीज माणसांचे झाले कठोर होते !


ही लाट यौवनाची बघ ओसरून जाते...
जो पूर्ण चंद्र दिसतो त्याचीच कोर होते !

...देवीदास हरिश्चंद्र पाटील
२०.०४.२०२४